Хүн ер нь зүүдэндээ уйлаад, сэрэхэд дэрээ нэвт норгочихсон байх тохиолдол ховор байхаа. Би лав 25 наслахдаа нэг л удаа тэгж байсан.
3 ч жилийн өмнө байна уу даа эмээгээ нас барчихсан байна гэж зүүдлээд зүүдэндээ уйлаад л байсан сэрээд бас уйлаад эхэр татаад уйлаад тэгээд л орноосоо суга үсрээд эмээгийнхээ өрөө руу очиж байж билээ. Эмээ хэнэг ч үгүй зурагтынхаа удирдлагыг барьчихсаан над руу гайхчихсан харж байж байсан. Тэгээд л тэвэрч аваад баахан уйлсан.Инээдтэй ч юм шиг.
Би уг нь эмээгийн анхны ач биш л дээ. Бас бага ач нь ч биш. Гэхдээ хувь тавилан намайг ээлж дараалалгүйгээр эмээгийн охин болгосон. Гэхдээ нээх бусад шиг аав ээж гадаадад сураад би эмээ дээр өссөн юм биш. Ээж намайг турүүлэнгүүт эмээ асрагчаар ирсэн. Тэр цагаас хойш эмээ бид 2 салаагүй.
Бөглүү суманд ажиллаж байсан аав ээж 2 маань завгүй. Улсын ажил гээд хүүхэд манатай л байсан гэсэн. Эмээ намайг хараад л үлдэнэ. Би их хөдөлдөг болохоор орон дээр унтуулдаггүй, газар нээх том ор засаад л унтуулна, тэгээд би их ааштай хүн ойр унтахаар уурлаад орилоод байдаг гэсэн. Тэгэхээр эмээ холхоон бараг хоосон шалан дээр хэвтээд л намайг хөнжлөө тийрэнгүүт нөмөргөөд л шөнийг бардаг байсан гэсэн. Эмээ намайг нэг удаа 3 настай байхад ч юмуу даа цэцэрлэгт өгч л дээ. Тэгээд яслийн хаалгаар оруулчихаад л зугатаад гарчихсан гэсэн. Тэгээд гарч яваад цонхоор нь харсан чинь би яслийн нээх том хивсний голд уйлчихсан бусад хүүхдүүд бүчээд харчихсан байж. Тэгэнгүүт нь эмээ шууд ороод л намайг аваад гараад ирсэн гэсэн. Тэрнээс хойш намайг цэцэрлэгт өгөөгүй.
Сургуульд орлоо. Бэлтгэл ангидаа шившигээ дэлгэлээ. Цэцэрлэгээр хүмүүжээгүй гартаа харандаа ч барьж үзээгүй хүн чинь нөгөө дүрс энэ тэр зурна гэж нус нулимстайгаа холилдовоо. Тэгээд муу сураад гэрээсээ хүн дуудуулаад л ...
Тэгсэн бэлтгэлд байхдаа нэг өдөр хичээлээсээ тараад гараад иртэл эмээ үүдэнд зогсож байнаа. Тэгээд намайг дагуулаад л онц сурлагатнуудын хүндэт самбар луу очоод удахгүй миний охины зураг энд гарчих юм бол эмээ нь өдөр болгон ирж үзэж байна. Гэж хэлсэн юм. Эмээдээ тэгж харуулах юмсаан гэж их хичээх боллоо.Нэгдүгээр ангид оруутаа л онц сурч эхэлсэн. тэр үед 5 онцын эзэн энэ тэр гээд л бөөн баярын бичиг батламж өгдөг байлаа шүү дээ. Бүгдийг нь аваад л эмээдээ өгнө. Эмээг надаар бахархаасай л гэж хүссэн байх даа.
Дөнгөж ардчилал эхэлэж байх тэр үед хаа сайгүй л амьдрал хэцүү байсан санагддаг юм. Эмээ тэр үед нэг цэргийн ангид тогоочоор ажилладаг. Намайг тийшээгээ дагуулж явна. Өглөө очоод л өдөр хоол нь болтол өлсөнө гээд эмээ ажил дээрээ очингуутаа л надад бин хийж өгнө. Жинхэнэ 70 давхар бин шүү.
Оюутан байхдаа нэг гоо сайхны дамжаанд суусан юм.Тэгээд л эмээ миний манекен болноо. 70 гаруй жил гар хүрээгүй хөмсөгийг нь би засчихсан. Эмээ эвгүй байна гээд л хэдэн өдөр үглэсэн.
Эмээ их дипломат зантай. Эмээ нэг дургүй хүндээ их дургүй, гэхдээ тэрийгээ нүүрэн дээрээ гаргахгүй, хорвоо дэлхий дээр ямар ч хүн байж болно, чи л өөрийгөө зөв авч явах хэрэгтэй. Чи ухаантай, зөв байвал чиний эргэн тойронд ч гэсэн тийм л хүмүүс байх болно гэдэг. Нээрээ ч тийм эмээ тэгж л амьдарсан.
Сургууль номын мөр хөөсөн бол ихээхэн амжилтанд хүрэх байсан байх. Хувь хүний зохион байгуулалт,хүний арга эвийг олох бас шаргуу тэвчээртэй зан гээд л ярих юм биш. хөдөө 17 настайдаа нөхөрт гараад олон хүүхэд төрүүлээд дараа нь 60аад оны үед хотод орж ирээд цэвэрлэгчээс ажлын гараагаа эхлээд тогооч болсон хүн.Жирийн нэг тогооч биш, монголын нэр хүндтэй мундаг айлын тогоочоор ажилласан.
Ажиглаад байхдаа эмээ өвөөтэйгээ ойр өссөн хүмүүс их дөлгөөхөн тайван, энэрэнгүй нинжин сэтгэлтэй бас ах захтай байдаг шиг санагддаг. Эмээ намайг тийм л хүн болгосон. Хөгшин хүн хараад эмээгээс минь ялгаа юу байхав гээд тусладаг, хорвоо дэлхий дээр ямар ч хүн байж болно гэж бодоод бусдын муу муухайд хүлээцтэй тайван ханддаг гээд тоочоод байвал эмээгийн зааснаар л яваа.
Эмээгийн дуртай суудал жолоочийн хажуугийн суудал. Хямралаас өмнө эмээ бид 2 машинтай байлаа. Эмээ надаас салахгүй, би ажил руугаа орно гэсэн ч машинд сууж байя л гэнэ. Халуунд хүйтэнд тэгээд л яваад байна. өөрт нь сайхан байдаг шиг байгаа юм. Бид 2 тэгээд л тэнээд байнаа, найз нөхөд хамаатан садангуудаар нь. Энд тэнд очихоороо миний ажлаар их бахархаж, ярина. Компанийн маань нэрийг зөв хэлж чадахгүй, гэхдээ л яриад байна.
Эмээ ч тэгээд тархи барихдаа гаргуун шүү. Нэг л юм хэлэнгүүт нь биелүүлэхээс өөр аргагүй, өглөө сэрэх бүрдээ нэг санаа сэдчихсэн босч ирнэ. Тэр бүхнээ биелүүлж байж санаа нь амрана. Тэтгэвэрийн мөнгөө ч өөртөө зарцуулахгүй, хүүхдүүдийнхээ өгсөн мөнгийг бэлэг болгоод хооронд нь цацаад байна.
Миний 10 жилийн найзууд, их сургуулийнхан, ажлынхан гээд бүгд л эмээгийн найзууд. Эхлээд миний ярианаас эмээгийн тухай сонссоор байгаад дараа нь очиж уулзаад л эмээг таалцгаана.
Би нэг залуугаас салчихаад эмээгийнхээ өвдөгийг тэврээд уйлж байсан юм. Эмээ тэгсэн чинь: эмээгийн охиныг уйлуулдаг яадаг хүү вэ. Эмээ нь очиж уулзая гэж байсан. Мэдээж яалаа гэж эмээгээ тэр хүнтэй уулзуулах вэ дээ. эмээгээ тэрнээс ч чухал, тэрнээс ч сайн хүнтэй уулзуулнаа гэж бодсон юм.
Өглөө намайг гарахад цонхоор харна, оройтохоор бас цонхон дээр зогсож байна. он жилийн уртад ядарч туйлдсан ч хайр энэрлээр дүүрэн тэр харц хэзээ нэгэн цагт намайг хайн цонхны цаана бүртэлзэхгүй бол яанаа гэж би айдаг